乙一先生の

『失はれる物語』

 

 

 

ーボクの賢いパンツくんー

 

จากหนังสืออุชินะวะเรรุโมโนกะตะริ โดย โอทสึอิจิ 

 ＊กางเกงในคุงผู้ชาญฉลาดของผม＊

 

 แปลโดย เค้าเอง verellie.exteen.com

โปรดอย่านำไปเผยแพร่ที่อื่นหรือนำไปใช้ทำอะไรโดยไม่ได้รับอนุญาตนะจ๊ะ

 

ในคาบเรียนคณิตศาสตร์ จู่ๆ ครูก็ชี้ผม เรียกให้ตอบคำถาม ผมตอบไม่ได้จึงเอาแต่ยืนก้มหน้าอยู่ที่โต๊ะ ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงดังออกมาจากข้างในกางเกงของผม
"ครูครับ สูตรการหาพื้นที่สามเหลี่ยมคือเศษหนึ่งส่วนสองคูณฐานคูณสูงครับ!" ครูนึกว่าเป็นเสียงของผมเลยชมเปาะ "ตอบได้ดีมาก"
หลังคาบเรียน ผมไปห้องน้ำปลดกางเกงออกดู
"ย่าห์! เมื่อกี๊เกือบไปเนอะ!"
กางเกงในสีขาวแบบบรีฟพูดได้!
"นายเป็นใครน่ะ"
"ฉันคือกางเกงในคุง! ยินดีที่ได้รู้จัก!"
นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมกับกางเกงในคุงได้พบกัน

 

ผมไม่ค่อยมีเพื่อนกับเขาหรอก เวลากลับบ้านก็เดินกลับคนเดียว ดังนั้น เวลาที่ผมเดินกลับบ้าน ผมจะมองเข้าไปในกางเกง คุยกับกางเกงในคุงไปตลอดทาง กางเกงในคุงเป็นแค่กางเกงในสีขาวธรรมดาๆ ถึงกระนั้นก็รอบรู้ไปเสียทุกเรื่อง "ในสมัยอียิปต์โบราณ มีคนคิดค้นประดิษฐ์ผ้าทอขึ้น ว่ากันว่าผ้านุ่งที่ฟาโรห์สวมเป็นต้นกำเนิดของชุดชั้นในล่ะ!" เพราะกางเกงในคุงแท้ๆ ผมเลยเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านชุดชั้นในไปเลย
แม้ว่านอกจากพูดแล้วกางเกงในคุงจะไม่มีความสามารถด้านอื่น แต่กางเกงในคุงก็เป็นกางเกงในที่กระชับดีมาก เวลาผมออกไปเข้าห้องน้ำตอนกลางคืน ถ้าไปกับกางเกงในคุงล่ะก็ผมจะไม่รู้สึกกลัว เพราะมีกางเกงในคุงคอยให้กำลังใจ
"ต้องงั้นเซ่ เลิกฉี่รดที่นอนได้แล้วนะ"
อ๊ะ แต่แน่นอนว่าตอนที่แม่เอากางเกงในคุงไปซักตาก เราทั้งสองก็ต้องแยกห่างกันนะ

 

เช้าวันอาทิตย์ ฝนตกจั้กๆ ผมเปิดลิ้นชักหากางเกงในคุงแต่ไม่เจอ เลยไปถามแม่ "กางเกงในคุงอยู่ไหนครับ?"
"กางเกงในตัวนั้นน่ะเหรอ แม่ทิ้งไปแล้ว"
แม้ว่ากางเกงในคุงจะเป็นสิ่งที่พิเศษสำหรับผม แต่แม่ไม่ได้ยินเสียงของกางเกงในคุง เลยคิดว่าเขาเป็นแค่กางเกงในสีขาวธรรมดา
"เอาไปทิ้งทำไมครับ!
"ก็มันเล็กเกินไปสำหรับลูก แถมยังขาดเป็นรูตั้งหลายที่"
เพราะผมใส่ทุกวันๆ กางเกงในคุงก็เลยขาด แต่การเอากางเกงในคุงไปทิ้งก็โหดร้ายเกินไปนะ! ทั้งๆ ที่เขาเป็นเพื่อนอันดับหนึ่งของผมแท้ๆ! ผมคว่ำถังขยะหากางเกงในคุงแต่ก็ไม่พบ
แม่บอกผมว่าเปล่าประโยชน์ "แม่เอาขยะรวมใส่ถุงไปทิ้งข้างนอกหมดแล้ว"
ผมเผ่นแผล็วออกจากบ้านโดยไม่กางร่มแม้ข้างนอกจะมีฝนตกโปรยปราย ตอนนั้นเป็นเวลาที่รถขยะมาเก็บขยะพอดี
ผมพุ่งเข้าหารถ กระโดดตะปบถุงขยะไว้ได้ ถุงขยะจึงขาดทำให้ขยะหกกระจายเต็มพื้นถนน ลุงที่กำลังเก็บขยะหันมาตวาดลั่น "เฮ่ย!" แต่ผมไม่สนใจอะไรแล้ว
กางเกงในคุง! กางเกงในคุง!　ผมเรียก และแล้วก็ได้ยินเสียงตอบ "อะไรเหรอ?"　กางเกงในคุงตกอยู่บนพื้นถนนปะปนกับขยะสด ผมหน้าตื่น รีบเก็บเขาขึ้นมา
"กางเกงในคุง"
"ย่าห์! กางเกงในคุงเองคร้าบ! วันนี้เราต้องแยกจากกันแล้วนะ!"
"ทำไมล่ะ!"
"นายโตแล้วนะ นายใส่ฉันไม่ได้อีกต่อไปแล้ว แถมตัวฉันยังมีรูเพียบเลย"
"อย่าพูดอย่างนั้นนะ!"　ใต้สายฝนโปรย ผมร้องไห้พลางกอดกางเกงในคุงแน่น
"นายต้องโตเป็นผู้ใหญ่ แต่ฉันจะตัวเท่านี้ตลอดไป วันข้างหน้านายก็คงจะเปลี่ยนไปใส่กางเกงในแบบทรังค์ใช่ไหมล่ะ ปล่อยฉันไปพร้อมกับขยะอื่นๆ เถอะ ฉันจะคิดถึงนายตลอดไป"
กางเกงในคุง! กางเกงในคุง!
　　　ผมเรียกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่กางเกงในคุงไม่ตอบ ราวกับว่าเขาเป็นแค่กางเกงในสกปรกที่โดนฝนสาดจนเปียกโชกเท่านั้น

 

ผมกลับบ้านเพียงลำพัง แต่ตอนนี้ผมออกไปเข้าห้องน้ำตอนกลางคืนคนเดียวได้แล้ว ถ้ามัวแต่ขี้ขลาด ประเดี๋ยวกางเกงในคุงจะหัวเราะเยาะเอา
พอผมขึ้นชั้นมัธยมผมก็เลิกใส่บรีฟ เปลี่ยนมาใส่ทรังค์แทน แต่ผมก็ลืมกางเกงในคุงไม่ได้ ต่อไปนี้ผมกะจะเรียกเขาว่า"ทรังค์"แทนล่ะ

 

-จบบริบูรณ์-

 

++++++++++++++++++++++

 

หวังว่าแฟนๆ นิยายของอ.โอทสึอิจิคงจะชอบกันนะ

แนะนำ-ติชมได้นะจ๊ะ

 

เราซื้อหนังสือรวมเรื่องสั้นของอ.โอทสึอิจิเ้ล่มนี้มา(ฝึก)อ่านตั้งแต่ตอนอยู่ไทยแล้ว

ลงทุนแบกมาญี่ปุ่นด้วยเพราะยังอ่านไม่จบ 

เรื่องสั้นที่รวมอยู่ในเล่มนี้มีซ้ำกับที่ตีพิมพ์ในเล่มอื่นๆ บางเรื่องสนพ.บลิชก็ตีพิมพ์ไปแล้ว

แต่ที่ซื้อมาก็เพราะว่ามีเรื่องสั้นอีกสามเรื่องที่ยังไม่เคยตีพิมพ์ในหนังสือเล่มอื่นของอ.โอทสึอิจิมาก่อน

คือ "กางเกงในคุงผู้ชาญฉลาดของผม" "นิ้วของมาเรีย" และ "อุโซะคาโนะ"

 

ยังอ่านนิ้วของมาเรียไม่จบ แต่สำหรับอุโซะคาโนะแล้ว...เราชอบมาก (แต่ยังแปลไม่เสร็จ)

โอ๊ย รักอ.โอทสึอิจิจัง XD

 

++++++++++++++++++++++++

 

ตอนนี้อยู่ในช่วงหยุดยาวเพราะที่ม.มีงานมหาวิทยาลัย (เหมือนงานโรงเรียนในการ์ตูนน่ะ ออกร้าน)

 เพื่อนๆ จัดทริปไปเกียวโต-นารา-โอซาก้า-โกเบ-กัน

แต่แล็บเราดันมีมีตติ้งวันจันทร์ อดไป เสียใจ เอากวางที่นารากลับมาฝากด้วยนะเพื่อนๆ

เราจะนั่งกินซุปเนื้อกวางในงานมหาวิทยาลัยรอ เคี๊ยกๆๆๆ

 

แต่ถึงจะไม่ได้ไปเที่ยว เราก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ! ท่องหนังสือทำการบ้าน ออกไปร่อน(ทรัพย์)ทุกวัน

...ไปนากาโน่ ชินจุกุ ฟุจู...ช็อปแหลกระแหกค่าย

ช่วงนี้ในห้องเลยมีสมาชิกใหม่(และตัณหา)ผุดเพียบประดุจเห็ดรายีสต์ในที่ชื้น

 

 

ตัณหาอันดับหนึ่ง

ตัณหาที่ต้านไม่ไหว

"เจนเต้....พลังลุงเชือดทมิฬ" (ชื่อไทย)

 

มีพริตตี้เป็นน้องวัวรีแล็กราคาสองร้อยเยน (ซื้อมาจาก Flea Market ในงานมหาวิทยาลัยนี่แหละ)

โอ้ก ถ่ายรูปแล้วเพิ่งเห็นว่าเหม่งวีโต้สะท้อนแสง TwT

 

แอบเม้าท์

ที่ญี่ปุ่นนี่รีแล็กเยอะมาก ใครๆ ก็ชอบรีแล็ก

ขนาดในมือถือเรา เวลาพิมพ์เมล์ เราพิมพ์คำว่า "รีแล็ก" มันยังมีคำว่า "รีแล็กคุมะ" ขึ้นอัตโนมัติให้

-_- ทำอย่างกะคำว่ารีแล็กคุมะมันมีอยู่ในพจนานุกรมงั้นแหละ

 

ตัณหาสอง "ค็อปเปอร์ กองปราบมาเมะ"

พรีเซนต์โดยพริตตี้ฮิปโปโปเตมัส ส่งตรงจากฟินแลนด์

รีแล็ก: ดูมั่งดิ

มูมิน: อย่ามายุ่งน่า

มูมินนิ่มมาก น่ารักมาก กอดเป็นบ้าเป็นหลัง แต่กลัวดำโคตรๆ　TwT

สำหรับคอปเปอร์รอมูมินอ่านจบก่อนแล้วจะมารีวิวอีกทีฮับ รับรองว่าหนุกแน่ เชื่อมืออ.โอโนะ

 

อันนี้ก็กิเลสอย่างหนาตราช้าง

หลังจากพลักพรากจากผลงานของอ.มาเอดะ โทโมะมาเป็นเวลานาน

ไปขุดคุ้ยเจอที่ร้านเลยต้องเอาติดกระเป๋ากลับบ้านเสียหน่อย 

เช่นกัน ขออ่านก่อนแล้วจะมาเล่า :)

 

เมื่อวานไปเดินวนไปวนมาอยู่ในมันดาราเคะนานมาก ยิ่งเดินก็ยิ่งกิเลสจับ

ไม่กล้าโผล่ไปดูแถวๆ อ.โยเนดะ โค กับอ. นาคามูระ อะสุมิโกะ เลย กลัวจะคว้าๆๆ มาแบบไม่ลืมหูลืมตา

แต่กะว่าเดี๋ยวอ่านเซตนี้จบเมื่อไหร่ก็จะไปคว้ามาอีก

 

 และสุดท้าย น้องใหม่ที่ทำให้เราเสียเงินหนักสุดในเดือนนี้ และ ทำให้เราได้เจอลุงแมวดำยามาโตะตัวเป็นๆ

 

น้่อง exword สีช็อกโกที่เราตามหามาครึ่งปีแล้ว T[]T โอ้วตรูได้มาแล้ววว

สั่งทางเว็บ เลยมีลุงแมวดำมาส่งของ

ตอนนี้เราเลยอ่านการ์ตูนและนิยายได้ง่ายขึ้น เยี่ยม!

(นี่แกซื้อมาทำเรื่องบ่จ้องบ่ใจ้เรอะ)

 

 

อ้าวๆ

น้อง exword ของเราหายไปไหนแล้ว

 

 ...........

 

...........

 

..........

 

 รีแล็ก: ไอ้เครื่องนี้มันของฉันนะ

มูมิน: ได้งาย แบ่งกันใช้สิ　ฉันจะใช้อ่านการ์ตูนอ่ะ (เชื้อไม่ทิ้งแถวกะเจ้าของมันเลย)

 

 รีแล็ก: บอกว่าของฉันก็ของฉันสิ ดูนี่ซะก่อน

มูมิน: ?

 

"เครื่องสีน้ำตาล เคสสีเหลือง ซิปสีน้ำตาล สไตล์รีแล็ก"

 

แถมยังมีไอ้นั่นอีก

 

........

 

 

เครื่องหมายการค้า....

รีแล็ก:　ไอ้เครื่องนี้มันเป็นผลิตภัณฑ์ในเครือรีแล็กคุมะนะจะบอกให้!!

 

 ............................

 

พวกแกไม่ต้องแย่งกัน....

ของ"ฉัน"ต่างหากเฟร่ย 

เดี๋ยวปั๊ดยันตกเตียง

 

 

ขอบคุณเพื่อนสาวที่ไปช่วยเลือกเคส สีสมเป็นรีแล็กดีจริงๆ

 

 

จบเอนทรี่ด้วยของเล่นที่เพื่อนให้มา

เอาไว้หยอดเหรียญร้อยเยนสำหรับสะสม

เอลิซาเบ็ธซัง from Gintama

 

  ขอบคุณทุกคนที่แวะมาอ่านจ้า

เอนทรี่ก่อน คุณ renme แนะนำให้เขียนเรื่องเกมไพ่

ก็น่าสนอยู่น้า ขอเวลาหาข้อมูลนิดนุง :3